Barbakan powstał w samym końcu wieku XV (1498-1499) i był najmocniejszym elementem rozbudowywanych przez wieki fortyfikacji miasta Krakowa. W Kodeksie Baltazara Behema zachowała się informacja, że kamień węgielny pod jego budowę położył sam król polski Jan Olbracht. Barbakan jest niezwykłym zabytkiem architektury obronnej. Został zbudowany na planie niepełnego koła, w proporcji 6/10 i pierwotnie był połączony z Bramą Floriańską specjalną szyją. Jego średnica wewnątrz murów wyniosła 24,4 m, zaś po ich stronie zewnętrznej było to już ponad 30 m. Kiedyś otaczała go półkolista fosa o szerokości 26 m i głębokości dochodzącej do 6 m. Barbakan był twierdzą prawie nie do zdobycia. Pierwszy poważny egzamin zdał, i to znakomicie, w październiku 1587 r., kiedy to w batalii o koronę polską pod murami Krakowa stanął arcyksiążę Maksymilian Habsburg. Atak jego wojsk został odparty, a pretendent do tronu polskiego był zmuszony do odstąpienia miasta.
Wieża Ratuszowa należy do najbardziej znanych atrakcji turystycznych miasta. Dawna siedzibę władz miejskich możemy dziś jedynie zobaczyć na sztychach i obrazach, a jedyną, pozostałą po niej pamiątkę – odchyloną 55 cm od pionu budowlę wraz z jej surowymi, przypominającymi o bogatej przeszłości wnętrzami – zwiedzać. Pierwsza wzmianka o architektonicznym symbolu potęgi, władzy i prestiżu politycznego Krakowa pochodzi z 1316 roku. W średniowieczu budowla była stale rozbudowywana. Rajcy miejscy w 1454 roku sprowadzili z Torunia mistrza Jana do prac przy budowie dachu, wówczas to najprawdopodobniej kończono prace przy budowie obiektu. Rozbudowywany jeszcze w XV stuleciu, a następnie powiększony o obszerną część renesansową w połowie XVI wieku, ratusz przetrwał do roku 1820, to jest do czasu zburzenia. W 1967 roku po kompleksowej konserwacji, która podkreśliła gotycki charakter budowli, obiekt przekazano w "administrację i użytkowanie" Muzeum Historycznemu miasta Krakowa.
Mury obronne: spośród niegdyś istniejących potężnych średniowiecznych fortyfikacji Krakowa w pełni zachował się jedynie fragment obwarowań liczący ok. 200 m długości z bramą Floriańską i trzema przylegającymi do niej basztami.
Brama Floriańska to główna brama miejska, po raz pierwszy wzmiankowana w źródłach historycznych w 1307 r. Jej nazwa pochodzi od położonego pobliskiego kościoła św. Floriana na Kleparzu. Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie trzy baszty przy Bramie Floriańskiej, połączone kamiennym murem obronnym. Od strony ul. Szpitalnej Baszta Pasamoników (czyli szmuklerzy - rzemieślników wyrabiających pasy), dalej Stolarska (zwana inaczej Powroźniczą) i tuż przy ulicy Sławkowskiej - Ciesielska. Mury miejskie Krakowa zostały wyburzone na mocy decyzji cesarza austriackiego Franciszka II Habsburga z 1806 r. rozbiórki dokonano w latach 1810-1814 oraz w pierwszych latach istnienia Wolnego Miasta Krakowa.